அசோகரின் ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள்: வரலாறும் புனைவும்

அசோகரின் ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள்: வரலாறும் புனைவும்

மௌரியப் பேரரசர் அசோகருக்குப் பிறகு, உலகின் அறிவை ஒன்பது ரகசிய நபர்கள் மறைத்து வைத்திருப்பதாக ஒரு கதை உலவுகிறது. இந்த நபர்கள், இரகசிய அறிவின் பாதுகாவலர்களாக, காலங்காலமாக உலகை வழிநடத்தி வருவதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த கதை, ‘இந்தியாவின் இல்லுமினாட்டி’ என்று சில காணொளிகளில் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், இந்தக் கதை அசோகரின் கல்வெட்டுகளில் உள்ளதா அல்லது 1923 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு ஆங்கில சாகச நாவலில் இருந்து வந்ததா? இதற்கான பதில் எளிமையானது. அசோகரின் வரலாறு கல்வெட்டுகளில் உள்ளது. ஆனால், ‘ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள்’ பற்றிய கதை, கல்வெட்டுகளிலோ அல்லது பழங்கால நூல்களிலோ காணப்படவில்லை. இது ஒரு நவீன காலப் புனைவு, இது 1923 ஆம் ஆண்டு ஒரு நாவலில் பிறந்து, 1960 ஆம் ஆண்டு ஒரு பிரெஞ்சு புத்தகத்தால் ‘உண்மை’ எனப் பரப்பப்பட்டது.

கதை மக்கள் மத்தியில் பரவும் விதம்

இந்தக் கதை பொதுவாக இப்படிச் சொல்லப்படுகிறது: கலிங்கப் போரின் ரத்தத்தைக் கண்ட அசோகர், வன்முறையால் சோர்வடைந்து, சில அறிவுகள் தவறான கைகளில் சென்றால் பேரழிவு ஏற்படும் என்று அஞ்சினார். எனவே, பேரரசின் ஒன்பது மிகச் சிறந்த மேதைகளை அழைத்தார். அவர்களின் பெயர்கள் ரகசியமாக வைக்கப்பட்டன. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு புத்தகம் ஒதுக்கப்பட்டது. ஒரு உறுப்பினர் இறந்தால், அவருக்குப் பதிலாக மற்றொருவர் நியமிக்கப்பட்டார். இந்த ரகசியக் குழு இன்றும் காடுகளிலோ அல்லது மடங்களிலோ மறைந்திருந்து, உலகின் திசையை அமைதியாக மாற்றி வருவதாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும், போப் சில்வெஸ்டர் II இந்தியா வந்து இவர்களுடன் சந்தித்ததாகவும், வறட்சிக் காலத்தில் கோவில்களுக்குத் தங்கம் இரகசிய ஆதாரங்களில் இருந்து வந்ததாகவும், ஜூடோ, விமானம், காலரா மருந்து போன்ற அனைத்தும் இவர்களால் ‘கசியவிடப்பட்டவை’ என்றும் கதைகள் பின்னப்பட்டுள்ளன. சிலர், जगदीश சந்திர போஸ் அல்லது விக்ரம் சாராபாய் போன்றோரை உறுப்பினர்களாகக் கூறுகின்றனர். ஆனால், இவை வரலாற்றுக் குறிப்புகள் அல்ல, இணையத்தின் கற்பனைகள். ஒரு சுவாரஸ்யமான கட்டமைப்பில் பிரபலமான பெயர்களைச் சேர்ப்பது ஒரு பொதுவான இணையப் பழக்கம். இந்தக் கதை ஏன் பிரபலமாகிறது என்றால், இதில் உண்மையான பேரரசர், மறைக்கப்பட்ட அறிவு, மற்றும் இந்தியா மேற்கத்திய நாடுகளுக்குப் பிறகு கண்டுபிடித்த சில விஷயங்கள் பற்றிய ஒரு உணர்வு ஆகியவை ஒன்றாக இணைகின்றன.

கல்வெட்டுகளில் அசோகரின் வரலாறு

மௌரியப் பேரரசர் அசோகர் கி.மு. 268 முதல் கி.மு. 232 வரை ஆட்சி செய்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அவரது அடையாளம், பிற்கால பௌத்த கதைகளால் அல்ல, அக்கால கல்வெட்டுகளாலேயே உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பாறைகளிலும் தூண்களிலும் உள்ள கல்வெட்டுகள், பிராமி, கரோஷ்டி, மற்றும் சில இடங்களில் கிரேக்கம் மற்றும் அராமைக் மொழிகளில் உள்ளன. 1837 இல் ஜேம்ஸ் பிரின்செப், ‘தேவனாம்பிய பியதசி’ என்ற கல்வெட்டுகளைப் படித்தார். 1915 இல் கர்நாடகாவில் உள்ள மாஸ்கி என்ற இடத்தில் கிடைத்த கல்வெட்டு, ‘தேவனாம்பிய அசோகர்’ என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதாவது, மன்னரின் பெயர் கல்வெட்டுகளில் உள்ளது, வதந்திகளில் அல்ல. கலிங்கப் போருக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட வருத்தம், அவரது 13வது பெரிய கல்வெட்டில் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. போருக்குப் பிறகு கொல்லப்பட்ட, இடம்பெயர்ந்த மக்களின் எண்ணிக்கையைக் குறிப்பிட்டு, தர்ம வெற்றியே உண்மையான வெற்றி என்று மன்னர் எழுதுகிறார். விலங்கு பலியை நிறுத்துதல், அனைத்து மதப் பிரிவுகளுக்கும் சகிப்புத்தன்மை, சாலைகள், கிணறுகள், மருத்துவமனைகள் அமைத்தல், தூதர்களை அனுப்புதல் போன்ற கொள்கைகள் கல்வெட்டுகளின் மொழியில் உள்ளன. மூன்றாம் பௌத்த மாநாடு மற்றும் தர்மப் பிரச்சாரக் கதைகள் பௌத்த பாரம்பரியத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த முழு அமைப்பும் மறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டதல்ல, எழுதிப் பரப்புவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இந்த இடத்தில் தான் ‘ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள்’ கதை நிற்கிறது. தற்போதுள்ள கல்வெட்டுகளில் ஒன்பது பாதுகாவலர்களோ, ஒன்பது இரகசிய நூல்களோ, அல்லது ‘ஆபத்தான அறிவை மக்களிடமிருந்து மறைக்க வேண்டும்’ என்ற எந்தவொரு கட்டளையோ காணப்படவில்லை. அசோகரின் செய்தி எதிர் திசையில் செல்கிறது: விதிகள் பொதுமக்களுக்காக கல்வெட்டில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. ரகசியக் குழுவின் முழு வாதமும், நாம் அசோகரை அறிந்த மூலத்திலிருந்து காணாமல் போகிறது.

1923: டால்போட் முண்டியின் நாவல்

நவீன உலகிற்கு இந்தக் கதை ஒரு புத்தகத்தின் மூலம் வந்து சேர்ந்தது. டால்போட் முண்டி (உண்மையான பெயர் வில்லியம் லான்காஸ்டர் கிரிபன், 1879–1940) ஒரு பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர். அவர் இந்தியாவில் வசித்து, பின்னர் தியோசோஃபி கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்டார். மார்ச்-ஏப்ரல் 1923 இல் ‘Adventure’ இதழில் தொடராக வெளிவந்து, பின்னர் 1923-24 இல் ‘The Nine Unknown’ என்ற புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. இது ஜிம்கிரிம்/ராம்ஸ்டென் சாகச சுழற்சியின் ஒரு பகுதியாகும் – தொலைந்த தங்கம், இந்தியாவின் பாதைகள், ரகசியப் பிரிவுகள், பண்டைய அறிவை ‘அறிவியல்’ மொழியில் இணைத்தல். நாவலில், ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள் நல்ல பாதுகாவலர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதிராக, இரகசியங்களைத் திருட முயற்சிக்கும் காளி/சாக்த பிரிவினர் உள்ளனர். ஃபாதர் சிப்ரியன் புத்தகங்களை அழிக்க விரும்புகிறார். கங்கையின் மாய சுத்திகரிப்பு போன்ற காட்சிகளும் உள்ளன. ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு, முண்டியின் மற்றொரு புத்தகமான ‘Caves of Terror’ (1924) இல் அதே ஒன்பது நபர்கள் வேறு விதமாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள் – தீமையின் பக்கம். ஒரே எழுத்தாளர் இரண்டு ஆண்டுகளில் ஒரு குழுவின் சரியான மற்றும் தவறான பக்கத்தை மாற்றினால், அது வரலாற்றின் ஆதாரம் அல்ல, கதையின் கருவி. முண்டி ஒரு வரலாற்றாசிரியர் அல்ல, கல்வெட்டுக்களைப் படிக்கும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளரும் அல்ல. அவர் சாகசங்களை எழுதினார், அதில் மறைந்திருக்கும் மகான்கள், தொலைந்த அறிவியல் மற்றும் இந்தியாவின் மர்மம் ஆகியவை ஒன்றாகச் சென்றன. தியோசோஃபியில் ஏற்கனவே ‘ரகசிய குருக்கள்’ மற்றும் பண்டைய அறிவின் பாதுகாவலர்கள் இருந்தனர். நாவல் அந்த கற்பனையை அசோகரின் பெயருடன் இணைத்தது. அசோகரின் வருத்தம் உண்மை; ஒன்பது நபர்களின் இருக்கை நாவலின் கற்பனை.

1960: புனைவு ‘ரகசிய வரலாறாக’ மாறியது

அடுத்த பெரிய பாய்ச்சல் லூயிஸ் போவெல்ஸ் மற்றும் ஜாக் பெர்ஜியர் எழுதிய பிரெஞ்சு புத்தகமான ‘Le Matin des Magiciens’ (1960), ஆங்கிலத்தில் ‘The Morning of the Magicians’. இந்த புத்தகத்தின் நோக்கம், ஆசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதாகும்; இதில் UFOக்கள், ரசவாதம், நாஜி இரகசியவாதம் போன்ற பல அடுக்குகளைக் கொண்டுள்ளது. இங்குதான் ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள் உண்மையானவர்கள் என்று கூறப்பட்டது – அசோகர் சுமார் கி.மு. 270 இல் அவர்களை உருவாக்கினார், லூயிஸ் ஜாக்கோலியோ அவர்களின் இருப்பைக் குறிப்பிட்டார், போப் சில்வெஸ்டர் II அவர்களுடன் சந்தித்தார். சிக்கல் ஆதாரத்தில் உள்ளது. ஜாக்கோலியோ 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சு நீதிபதி-எழுத்தாளர், இந்தியாவில் வசித்து, இந்தியா பற்றிய பல மர்மமான புத்தகங்களை எழுதினார் – அவற்றில் சில பகுதிகள் பின்னர் உருவாக்கப்பட்டவை அல்லது கலக்கப்பட்டவை என்று கருதப்படுகிறது. விமர்சகர் ஜேசன் கோலவிட்டோ, ஜாக்கோலியோவின் ‘Occult Science in India’ (1879) இல் ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள் பற்றிய சமூகம் இல்லை என்று காட்டுகிறார். காணப்படும் ஒரு வரி வேறுபட்டது: நெருப்பின் பாதுகாப்பு ஒன்பது பிராமணர்கள் மற்றும் அவர்களின் மனைவிகளின் பொறுப்பு – அதுவும் ஜாக்கோலியோ வழங்கிய ஒரு நூலின் அடிப்படையில், இது அறிஞர்களால் நம்பகமான பண்டைய ஆதாரமாகக் கருதப்படவில்லை. ‘ஒன்பது அறியப்படாதவர்கள்’ என்ற வாக்கியம் போவெல்ஸ்-பெர்ஜியருக்குப் பிறகு மீண்டும் மீண்டும் கூறப்பட்டது, ஜாக்கோலியோவின் பக்கத்திலிருந்து வரவில்லை. போப் சில்வெஸ்டர் II (கெர்பர் ஆஃப் ஆர்லியாக்) ஐரோப்பிய இடைக்காலத்தில் கணிதம் மற்றும் அரபு அறிவுடன் தொடர்புடையவர்; அவரது பெயரில் வெண்கலப் பேசும் சிலை போன்ற புராணக்கதைகள் ஐரோப்பாவில் பரவின. இந்தியாவில் ஒன்பது நபர்களைச் சந்தித்தது – இது 1960 ஆம் ஆண்டு புத்தகத்தின் தொடர்ச்சியாகும், அந்த காலத்துப் போப்பின் பழைய ஆவணத்திலிருந்து வரவில்லை. இதற்குப் பிறகு, ஆங்கில இணையக் கட்டுரைகள் பெரும்பாலும் ஒரே அத்தியாயத்தை முன்னும் பின்னும் மாற்றி மீண்டும் மீண்டும் கூறுகின்றன: கலிங்கப் போர், ஒன்பது புத்தகங்கள், ஜாக்கோலியோ, போப், பின்னர் ‘யார் கண்டது, உண்மையாக இருக்கலாம்’. இந்த நகல்-ஒட்டுதல் முறை கதையை பழமையானதாக மாற்றாது. உண்மை: அசோகரின் காலத்துக் கல்வெட்டுகளில் ஒன்பது ரகசிய நபர்களோ அல்லது ஒன்பது தடைசெய்யப்பட்ட அறிவியல் நூல்களோ இல்லை. ‘Nine Unknown’ என்ற பெயர் நவீன ஆங்கில நாவலில் (1923, Adventure இதழ்) இருந்து பிரபலமானது; 1960 ஆம் ஆண்டு ‘Morning of the Magicians’ அதை பண்டைய உண்மை போல முன்வைத்தது.

ஒன்பது புத்தகங்கள்: பட்டியல் எங்கிருந்து வந்தது?

இன்று உலவும் பட்டியல் பொதுவாக இதுதான்: பிரச்சாரம் மற்றும் உளவியல் போர்; உடலியல் மற்றும் ‘மரணத் தொடுதல்’; நுண்ணுயிரியல்; ரசவாதம்/உலோக மாற்றம்; தொடர்பு (சில சமயங்களில் விண்வெளியுடன் பேசுதல் வரை); ஈர்ப்பு மற்றும் விமானம்; பிரபஞ்ச உருவாக்கம்; ஒளியை ஆயுதமாக்குதல்; சமூகத்தின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சி. பிற்கால இணையதளங்கள் ஜூடோவை இரண்டாவது புத்தகத்தின் கசிவாகவும், வய்மான சாஸ்திரத்தை ஆறாவது புத்தகத்தின் பகுதியாகவும் குறிப்பிடுகின்றன. இது मौर्य நூலகத்தின் அட்டவணை அல்ல. முண்டியின் நாவல் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த மேற்கத்திய மர்ம இலக்கியங்கள் தலைப்புகளைப் பிரித்தன; போவெல்ஸ்-பெர்ஜியர் மற்றும் அவர்களைப் பின்பற்றும் கட்டுரைகள் பட்டியலை ‘பண்டைய பாடத்திட்டம்’ போல நிலைநிறுத்தின. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் வாசகர்கள் ஆபத்தானதாகக் கருதியவை – பிரச்சாரம், பாக்டீரியா, அணு/ஈர்ப்பு, மக்கள் மனநிலை – அவை அத்தியாயங்களாக மாறின. கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டின் கல்வெட்டுகள் இந்த தலைப்புகளில் பேசுவதில்லை. ‘கசிந்த’ கூற்றுகளும் இதே நிலைதான். ஜூடோ ஜப்பானின் சொந்த வரலாற்று வரிசையைக் கொண்டுள்ளது. வய்மான சாஸ்திரம் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தோன்றிய ஒரு நூல், இது விமான வரலாற்றாசிரியர்களால் பண்டைய விமான கையேடாக கருதப்படவில்லை. கோவில்களில் திடீரென தங்கம், காலராவிற்கான ரகசிய மருந்து, வேற்று கிரகவாசிகளுடன் பேசுதல் – இந்த அடுக்குகள் கதையை வலுப்படுத்துகின்றன, பழைய ஆதாரங்களைச் சேர்ப்பதில்லை. பட்டியல் நினைவில் கொள்ளத்தக்கது, அதனால் அது பரவுகிறது. நினைவில் கொள்ளத்தக்கதாக இருப்பது ஆதாரம் அல்ல.

மீண்டும் மீண்டும் இணைக்கப்படும் பெயர்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள் – ஏன் நிலைக்கவில்லை?

இந்தக் குழு மிகவும் வெற்றிகரமாக இருப்பதால், அதன் ஆதாரம் இல்லாததே ஆதாரம் என்று ஒரு கூற்று உள்ளது. இந்த வாக்கியம் எந்தவொரு உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனத்தையும் பாதுகாக்கிறது, ஏனெனில் அதைத் தவறென்று நிரூபிக்கும் வழியை அது மூடுகிறது. வரலாறு எதிர் திசையில் செயல்படுகிறது: இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் இயங்கும், செல்வத்தை நிர்வகிக்கும், போப்புடன் சந்திக்கும், தொற்றுநோய்களைத் தடுக்கும் ஒரு நிறுவனம் – அதன் நிழலாவது நாணயங்கள், கடிதங்கள், மடாலயப் பதிவுகள், வெளிநாட்டுப் பயணிகள் அல்லது அசோகரின் சொந்தக் கல்வெட்டுகளில் விழ வேண்டும். நிழல் இல்லை. மெகஸ்தனிஸ், ஹியுவான் சுவாங், அல்-பிருனி போன்றோரின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு ‘ஒன்பது நபர்களைக் கண்டதாக’ சில வலைப்பதிவுகள் முதன்மைப் பகுதிகளை வழங்குவதில்லை. அசோகரின் அரசவையில் கிரேக்க விவரங்கள் சந்திரகுப்தரின் காலத்து மெகஸ்தனிஸுடன் தொடர்புடைய விவாதத்திற்குரியவை; அதில் இந்தக் குழு வருவதில்லை. பிற்காலப் பயணிகள் பௌத்த மடங்கள், நூல்கள், அரச நடைமுறைகள் பற்றி எழுதுகிறார்கள், ஒன்பது அழியாத பாதுகாவலர்கள் பற்றி அல்ல. மேற்கோள்கள் இல்லாமல் பெயர்களைச் சேர்ப்பது, போஸ் மற்றும் சாராபாய் போன்றோரை உறுப்பினர்களாக்கும் அதே பாணியின் ஒரு பகுதியாகும். இலக்கியத்தில் கதை முன்னேறியுள்ளது, அதுவே நேர்மையான இடம். கிளைவ் கஸ்லர் எழுதிய ‘Shadow Tyrants’, கிறிஸ்டோபர் டோயல் எழுதிய ‘The Mahabharata Secret’, ஷோபா நிஹலானியின் ‘Nine’ முத்தொகுப்பு, சாபன் சக்சேனா, அன்ஷுல் துபாரியின் ‘Ashok and the Nine Unknown’, சோனி லிவ்வின் ‘JL50’ – இந்த படைப்புகள் தங்களை நாவல்கள் அல்லது வலைத் தொடர்களாகக் கூறுகின்றன. ஆண்டன் லாவேயின் ‘Satanic Bible’ (1969) இன் முதல் பதிப்பின் அர்ப்பணிப்பில் ஒன்பது அறியப்படாதவர்கள் கடைசி பெயர்களில் உள்ளனர் – இது பாப்-கலாச்சாரத்தின் அடையாளம், मौर्य ஆதாரம் அல்ல. அமெரிக்க தொடரான ‘Heroes’ இன் எழுத்தாளர்கள் ஒன்பது என்ற எண்ணுக்காக இந்தக் கதையை ஒரு தாக்கமாகக் குறிப்பிட்டனர் – மீண்டும் கதையின் தாக்கம், கல்வெட்டின் உரை அல்ல.

இந்தக் கதை ஏன் இறக்கவில்லை?

அசோகர் உண்மையான அர்த்தத்தில் அரிதாகக் கிடைக்கும் மன்னர். வன்முறைக்குப் பிறகு வெளிப்படையான வருத்தத்தைப் பதிவு செய்வது, தர்மத்தை வெற்றியைக் காட்டிலும் பெரியதாகக் கருதுவது, தூணில் சகிப்புத்தன்மையை செதுக்குவது – இது அரிதானது. எச்.ஜி. வெல்ஸ் தனது ‘The Outline of History’ இல் அசோகரின் பெயரை வரலாற்றின் நட்சத்திரங்களில் தனித்து பிரகாசிக்கும் நட்சத்திரம் என்று கூறினார். அந்த பிரகாசத்தைச் சுற்றி மக்களையும் கதைகளையும் பிணைப்பது எளிது. ரகசிய ஒன்பது அந்த பிரகாசத்தின் நவீன ஆபரணமாகிவிட்டன. இரண்டாவது தேவை என்னவென்றால், நாம் பண்டைய இந்தியாவை வெறும் கோவில்கள்-போர்கள் மட்டுமல்ல, ஒரு ஆய்வகமாகவும் பார்க்க விரும்புகிறோம். கணிதம், உலோகம், ஆயுர்வேதம், இலக்கணம் – இவை உண்மையான மரபுகள், நூல்கள் மற்றும் பயிற்சிகளுடன் தொடர்புடையவை. ஒன்பது அறியப்படாதவர்கள் அந்த உண்மையான பாரம்பரியத்தை ‘சூப்பர்-சயின்ஸ் + சூப்பர்-ரகசியம்’ என்று குறுக்குவழியில் மாற்றுகிறார்கள். குறுக்குவழி சுவாரஸ்யமானது. இதன் விலை என்னவென்றால், கல்வெட்டில் எழுதப்பட்ட அசோகர் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, 1923 ஆம் ஆண்டின் பல்புக் கதை முன்னுக்கு வருகிறது. மூன்றாவது விஷயம் ஊடகம். ஒரு காணொளியில் கலிங்கப் போர் ரத்தம், ஒன்பது நிழல்கள், மற்றும் ‘அரசு மறைக்கிறது’ என்று சொன்னால் – கிளிப் ஓடும். கல்வெட்டுகளைப் படிப்பது மெதுவான வேலை. எனவே தணிக்கை அவசியம்: எந்த வாக்கியம் அசோகருடையது, எது முண்டியுடையது, எது 1960 பிரெஞ்சு புத்தகத்தினுடையது, எது நேற்று இரவு ரீல்ஸ் உடையது. மூன்றையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQ)

அசோகர் உண்மையில் ஒன்பது அறியப்படாத நபர்களை உருவாக்கினாரா?

அந்தக் காலத்துக் கல்வெட்டுகள் மற்றும் தொல்பொருட்களில் அப்படி எந்தக் குழுவும் காணப்படவில்லை. அசோகரின் கலிங்க வருத்தம் மற்றும் தர்மக் கொள்கைகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன; ஒன்பது ரகசிய பாதுகாவலர்கள் பதிவு செய்யப்படவில்லை.

அப்படியானால் இந்தக் கதை எங்கிருந்து வந்தது?

பொதுவான நவீன வடிவம் டால்போட் முண்டியின் 1923 நாவலான ‘The Nine Unknown’ இலிருந்து வந்தது. 1960 இல் போவெல்ஸ் மற்றும் பெர்ஜியர் அதை பண்டைய உண்மை போல எழுதினார்கள். அதன் பிறகு அதே அத்தியாயம் மீண்டும் மீண்டும் நகலெடுக்கப்பட்டது.

லூயிஸ் ஜாக்கோலியோ அதை முதலில் எழுதிவிட்டாரா?

போவெல்ஸ்-பெர்ஜியர் அப்படி கூறுகிறார்கள். ஜாக்கோலியோவின் அந்தப் புத்தகத்தில், இது பெரும்பாலும் ஆதாரமாகக் கூறப்படுகிறது, இந்த சமூகம் அந்த வடிவத்தில் காணப்படவில்லை. ஒன்பது பிராமணர்களால் நெருப்பைப் பாதுகாப்பது பற்றிய வரி வேறு சூழலில் உள்ளது, அதுவும் சர்ச்சைக்குரிய பாடத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.

ஒன்பது புத்தகங்களில் விமானம் மற்றும் மரணத் தொடுதல் பண்டைய அறிவா?

அது பிற்காலப் பிரபலமான பட்டியல், मौर्य பாடத்திட்டம் அல்ல. விமானம் மற்றும் தொடுதல்-மரணப் பற்றிய அடுக்குகள் 20 ஆம் நூற்றாண்டு மர்மக் கதை மற்றும் இணைய மறுவிற்பனையால் வலுப்பெற்றன.

ஏதேனும் இந்திய நாவல் அல்லது வலைத் தொடர் ஆதாரமாக முடியுமா?

இல்லை. ‘JL50’ அல்லது பிற்கால இந்தி/ஆங்கில நாவல்கள் கதைகளே. அவை கதையைப் பரப்புகின்றனவே தவிர, கல்வெட்டுகளுக்கு மாற்றாகாது.

பொறுப்புத் துறப்பு: இந்தக் கட்டுரை அசோகரின் பதிவுசெய்யப்பட்ட வரலாறுக்கும், ‘ஒன்பது அறியப்படாத நபர்கள்’ பற்றிய நவீன கதைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை விளக்குவதற்காகும். இது எந்தவொரு ரகசிய அமைப்பைக் கண்டறியவோ, அதனுடன் இணையவோ அல்லது ‘மறைக்கப்பட்ட நூல்களை’க் கேட்கவோ வழிகாட்டி அல்ல. நாவல்கள், வலைத் தொடர்கள் மற்றும் சதி கோட்பாட்டு காணொளிகள் ஆதாரங்கள் அல்ல. கல்வெட்டுகள் பொது ஆதாரங்கள்; அவற்றின் மீது கற்பனையான உறுப்பினர் பட்டியலைச் சேர்க்க வேண்டாம்.